Beatrice
@Sayori
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Özgüvensizlikler adeta bulaşıcı bir hastalık gibidir, bir kişiden diğerine aktarılır. Ta ki kişi kabullenip iyilemeyi seçene kadar.
Reklam
Acı veren deneyimler, zamanla insana bir tür bağışıklık kazandırıyor. Bu yüzden motivasyon konuşmalarından çok, doğrudan deneyimlerin içine atılmaya inanıyorum. Tıpkı bir anne kuşun, yavrusuna uçmayı öğretmek için onu yüksek bir daldan itmesi gibi… Yavru kuş, çaresizlik içinde kanat çırparak uçmayı öğrenir. Çünkü bazı şeyler sadece yaşanarak öğrenilir.
-sayori
Melankoli
Uzun zamandır melankoliden yoksun kalmışım. Melankoli garip bir duygudur; sarhoş eder insanı. Gözlerin hiçbir gerçeği görmez olur. Hele ki ruhunu ona sattıysan, buruk ama rahatsız etmeyen bir hüzne dönüşür--sanki her şeyi unutmak için alkole başvurmak gibi.
Melankoli, hayattan başka yollardan zevk almaya çalışanların, dünyayı çözmeye uğraşanların bahanesidir. Bir kez tattın mı bağımlı eder; sanki hayattaki onca acıya sunulan bir ödül gibidir. Lakin aslen tuz basarsın yarana.
Adeta bulanık ve koyu bir filmdeymişsin gibi izletir sana hayatı.
~sayori
Mutluluğu aramayı bıraktım.
O, hiçbir başarının sonunda değil.
Aksine, yaşatılmayı bekliyor anı.
"Mutluluğu ne zaman bulacağım?"
Mutluluğu aramayı bıraktığın zaman mutlu olacaksın.
Bazen üzülecek, bazen mutlu olacaksın.
O hüzün, o an için geçerli olacak mutluluğunda.
Sürdürebileceğin tek şey huzur, mutluluk değil.
Hiçbir şeyin sonunda beklemiyor seni.
"Kendime 'Mutlu muyum? Mutlu muyum?' diye sormaya devam edemem.
Bu beni daha da sefil yapar."
O, belki beni mutlu eder diye yaptığın her şey seni hüsrana uğratacak.
Çünkü gerçekleştiğinde fark edeceksin ki bir zaman sonra, yine gözler önünde olmasa da kaybolup gidiyor mutluluk.
Ama belki de sonra, ansızın tekrar geliyor.
Hiçbir şey beklemeden, senden.
Mutluluk, senden karşılık beklemiyor,
Sadece görülmek istiyor.
"Soğuk su, sen atlamayı beklerken ısınmayacak."
Mutluluk da sen gelmesini beklerken, belki de gelecek , sen fark etmeden gidecek.