Sevgi bir gülüşe aşık olmak mıydı?
Yoksa bir sözü kalbe yer etmek miydi?
Derdini uzaktan hissetmek miydi?
Aşk, senin narına nur diye yanmaktır.
Bana yüz vermesen, baksan da uzağa,
Düşerim kurduğun o gizli tuzağa.
Gerek yok feryada, gerek yok çığlığa,
Sessizce oturup halini sanmaktır.
Sıkıldığını bilip sükuta bürünmek,
Gözünde küçülüp, gönlünde görünmek.
Acınla kavrulup, yerlerde sürünmek,
Elinden gelmeden, içten kanamaktır.
Muhabbet duymasan, görmesen de beni,
Ruhumun EN YÜCE, EN BÜYÜK güveni.
Mevla'ya bıraktım bu aşkın sonunu,
Dertli yüreğinle derde boyanmaktır.
Gözlerin dalsa da meçhul bir sılaya,
Ben seni arz ettim yüce Mevla'ya.
Hasretin vursa da beni bu karaya,
Sabırla her gece adını anmaktır.
Ömer Sabuncu