Reklam
Bir demet nergis al kendine.
Ne olur böyle yapma. Kendine kıyma.
Biliyorum senin için yanıyor.
Onlarla aynı dili konuşmadığın bir kalabalığın ortasında, acizliğinden muztarib, gittikçe içine kapanıyorsun. Her şeyden uzaklaşıyorsun.
Tamam. Yorgunsun.
Allah şahit, bilenler şahit, çok yorgunsun. Yaşanmakta olan bütün acılar gibi yaşanmış ve yaşanacak olan bütün acıların da kalbinin üzerine çöreklendiğini zannetmekten yorgunsun.
Böyle bir yükü bu kalp taşımaz, biliyorsun. Ama "Kaldır bu acıları benim kalbimin üzerinden Rabbim," diye bir dua da etmiyorsun. "Saf ahenge biçilen bunca bedelin çok fazla olduğunu" düşünmene ramak kalmıș. "Giriş biletini üstün saygıyla iade etmek" noktasında tereddütlü, Karamazov Kardeşler'in İvan'ı gibi bütün sorumluluğu kendi üzerine alıyorsun.
Burası dünya. Cennet değil unutma. Çekilme kabuğuna.
#NazanBekiroğlu
bir kapı açıldı, ansızın, baktık:
akşam!.. kimse benzemez oldu kendine;
kimbilir ne kadar hüzünlü artık,
bir odadan ötekine geçmek bile…
sen neysen o kadarsın, ey akşam!
annem içini çekiyor kimi ansa;
ürkü!.. biri ansızın bir gül koparsa;
şimdi uzak olandır neye ulaşsam…
ah, akşamdan bile ürküyor çocuk;
her yer alacakaranlık gurbet;
soldu annem, solarken goblen ve tülbent;
ve akşamın ucuna doğru yolculuk…
bir türkü söylendi, neyin tadı var?
akşam bile bitti, kalmadı çünkü…
çekildik, bir başına kaldı o türkü;
kapılar arkamızdan kapanmadılar.
#HilmiYavuz