Nilüfer
Ben oraya koymuştum, almışlar,
Arasına sıkışık saatlerin.
Çıkarır bakardım kimseler yokken;
Beni bana gösterecek aynamdı, almışlar.
Kışken ilkyaz, sularımda açardı;
Buzlu dağlar gerisine kaçıracak ne vardı?
Eski defterlerde sararırmış yaprak.
Beni bana gösterecek anlamdı, almışlar.
Bir ışıktı yanardı gecelerde;
Akşam, çiçekler uykuya yattı,
Sardı karşı kıyıları karanlık-
Beni bana gösterecek lambamdı, almışlar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? Neyi arayacağım? Ne için savaşacağım? Neyin rüyasını göreceğim?
Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı."
Sevinçleri de yoldan çiçek toplar gibi koparır ve daha solmadan atardı; böylece her zevkin dibindeki acı tortuyu tatmazdı.
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey bilgileriydi. Acıyı, susuzluğu ve üzüntüyü öğrenerek onların uykularını kaçırıyor, bu nedenle daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki, kendilerinin altın ve gümüşten, zevk ve sefadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, keder ve kızdırap durmaktan kafalarına girmeye izin veriyorlardı.
"Bir insanı sevmenin en güzel yolu o insanın kendisi olmasını sevmektir. İnsanların kusurlarına değil, insan olmalarını sevmek gerekir."
