Sabriye Kulluk
@Sbrykllk
4 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Nietzsche ayağa kalktı, bir iki adım ilerledi, sonra sandalyesinin arkasında durdu. “Hayır dostum, benim alınyazım yalnızlığın uzak karanlıklarında hakikati aramak. Oğlum, Zerdüşt, bilgelikle olgunlaşacak, ama bu yolda ona yalnızca bir kartal eşlik edecek. Dünyadaki en yalnız adam o olacak.”
Breuer ümitsizlik içinde çöktü kaldı, ama hemen sonra kendini toparladı. Hayır! At bu düşünceleri kafandan! Friedrich haklı: Ödev, adap, sadakat, fedakârlık, özgecilik, kibarlık; bunların hepsi de insanı uyutmaya yarayan ninnilerden başka bir şey değil, hem de öyle bir uykuya yatırıyor ki kimse bu uykudan uyanamıyor, uyansa da ancak yaşamının sonuna geldiği an oluyor bu. İşte o an, insanın hiç yaşamamış olduğunu öğrendiği an oluyor.
Yine de en çok çiy damlası, en sessiz gecede düşer, biliyorum.
Bugün en iyi öğretmenin, öğrencisinden bir şeyler öğrenen öğretmen olduğunu anladım. Belki de babam konusunda haklıydı. Onu kaybetmeseydim hayatım ne kadar farklı olurdu? Öldü diye ondan nefret ettiğim için mi bu kadar sert indiriyorum darbeyi? Bu kadar gürültülü vurmamın sebebi dinleyenlerimin olmasını istememden mi?
Onu çok mu kötü bir duruma sürükledim? Beni dinlerken sık sık altüst olduğunu hissettim. Yine de neye karşıydı mücadelem? Ne yıkıldı? Yalnızca boş değerleri ve sallantıdaki inançları! Bir şey sallantıdaysa, onu sallayan birisi var demektir zaten!