Shakespeare, Homeros ve Horace, ünlü olma arzusunun aslında başka bir insan özelliğinden, ölüm korkumuzdan kaynaklandığına inanıyorlardı. Ünlü olmak öldükten sonra bile hatırlanacağınız anlamına geliyordu. Şöhret bir çeşit ebedi hayat imkanı sunuyordu.