Ömer Bin Abdülaziz'in üzerindeki kıyafet dilencilere uygun görülüyordu. Orduları ise Endülüs'e ulaşmıştı. Herkes almak için uğraşırken onlar vermeye çalıştılar
Selahattin Eyyübi vefat ettiğinde, şimdi üzerinde ondan fazla ülkenin bulunduğu bir toprağa hükmediyordu ama varislerine bir memur maaşı kadar harçlık bile bırakmadı. Biriktirmedi. Yemedi yedirmedi. Allah için cihad edip nefsini tatmin etme çelişkisine düşmedi.
Allah'ın rızasını kazanmak en büyük arzuları idi. O rızayı gözlerinde öyle büyüttüler ki dünya ve dünyada ne varsa her şey onlar için basit kaldı. Ellerinden gidene ağlamadılar. Gelenle de şımarmadılar
...Olaylar onları sürükle yemedi, zaman darlığından şikayet etmediler. Fani bir hayatı yaşadıklarını, zamanın hesabını vereceklerini bilerek yaşadılar...