Zanan buydu işte; sadece seslerden oluşan sonsuz bir mekan. Hayat buydu işte; yaprakları her daim yeşeren, sonra dökülen kadim bir çınar ağacı. İnsani duygular buydu işte; zaman ve dönemlerin, yer ve yurtların, ağaç ve yaprakların arasında gezinen hafif bir yel.
Kaynak , insan hayatının kaynağı, doğum; aşkın ve sevginin kaynağı, çocukluğun masumiyeti, yaşlılığın yorgunluğu, sevincin ve şakanın, coşku ve coşkunluğun, arzu ve neşenin, işin ve çalışmanın, savaş ve kavganın, kin ve nefretin, ölüm ve katlin… Kaynak , insan yok oluşunun kaynağı, ölümün… Hayatım, hep bir kaynaktan başka bir kaynağa…