Ağızdan çıkan her söz duadır. Gün içinde neler söylediğinize dikkat edin. Her kelimeniz yakardığınız bir duayken, siz bugün kendiniz için neler istediniz?
instagram.com/sebahatnurcenik...
Mücella bile satırları arasından evvelde keder bidayette keder damlayan o mektubu düşününce -o zaman değil ama şimdi anlamıştı da Yusuf Ziya anlamamıştı: Öyle bir el yok, o bağı çözecek yine sadece kendi eli. Bunu görememişti Yusuf Ziya. Birisinin, kendi mucizesi olmasını beklemişti. Ama o mucize hiç gerçekleşmemişti.
Mücella ablanın başımda sabahladığı, benimse sabaha çıkamayacağımı zannettiğim gecelerde bile varlık, kelimeler halinde belirdi zihnimde. Yaratılmış olan her şey, ağaçlar, yapraklar, uzaklık, zaman. Sonra kelimeler yerini seslere bıraktı. Benim kendi sesim; boşluğun içinde asılı kalan, önce dağılıp sonra toplanan. Sonra iç seslerim, kulakla işitilmesi mümkün olmayanlar. İçe akıtılmış, gerisin geri gönderilmiş hıçkırık. Bunca kelimenin ve sesin işaret ettiği manayı kendi hayatında bir kez tecrübe etmişler anlar ancak benim yazdıklarımı.