Ayşe Rabia Söylemez
@Sebaldyen
Ben de aynı kaygıların paydaşı değil miyim? Sanırım gözlerinde vandal itkilerin perdesi var, ne beni rüya kuran bir anlayışta bulabiliyorsun, ne de bakışlarını sözün gözüne yöneltebiliyorsun? Dilinin cüreti seni dilsiz bırakmış meğer, rüyasızlığının bedelini yüreğini susturarak ödüyorsun. Halbuki zihninin yoksunluğu yüreğini duymadıkça dinebilir mi; insan yüreğini duymadan neyi akledebilir?
Sözlerim seni yanıltmayacak; bununla birlikte sana umur bahşeden bir genişlik de kazandırmayacak. Sadece belli yönelişlerini haşlak birer savrulma olarak mı anlamalıyım, bunu sormak istiyorum; keza beklenmedik düşünsel manevralarını bir kendini arayış, birden tebellür eden tasarılarını sesini keşfetme uğraşı olarak mı algılamalıyım? Bu soruları sormaktaki maksadım akabinde senden bir cevap işitmek beklentisinden doğmuş değil. Salt sana vergi bir yazgıyı yaşamadığını, bu yazgıyı ‘bizim olan korku’nun soydaşlarıyla paylaştığını içindeki sorgularda uyandır istiyorum; ben burada yaşamak ağrısıyla sancırken beni umursadığın endişelerden kovmanı anlamıyorum.
Sana kendinin taşrasında, kendi olmanın kıyısında beklemekten bunalmış bir sürgün olarak yazıyorum. Bu soğurgan cenderede yorgun bir ruhu taşımakla hangi hissin gölgesine sokulduğumu bilmiyorum. Bildiğim tek şey zihnimin köleleşmesinden, içimin hissizleşmesinden duyduğum korkudur.
Hayatın bir ceset gibi hissiz ve hatırasız yaşandığını hissetmek, beraberinde manasını yitirmeyen bir şeylerin varlığını da hissettiyor. Yılbeyıl sezinç halinde şiirin gerçekle olan irtibatını duyuş ve hafıza üzerinden kurdum. Çünkü ancak duyulan ve hatırlanan bir şey gerçek olabilir. Ama bağdaşım kuramadığım şey bu değil. Ben, huy fıtrat tabiat bende dirgenmiş ne varsa yeni baştan yaratmak, tamamen değiştirmek istiyorum. Böylece yazgının amansız oluşuna daha amansız olduğunu varsaydığım bir karşılık veriyorum. Duygunun, hafızanın ve yazgının gerçeği halkeden esaslar olduğunu, gerçeğe bir eksik iki tamam yaklaşamayacağımı idrak edemiyorum. Yani tam manasıyla inanmıyorum. Oysa inanmak en gerçek olandır. En hissedilen, en hıfzedilen, en derin’yazı.
