Sana bu kaçıncı kalbimi açışım, yüreğimin marazlarından, aklımın bilmediklerinden, gönlümün gizlediklerinden söz edişim; merhamet et ki konuşabileyim, hakikat bil ki görünebileyim, hesapsız gör ki avunabileyim. Artık hayatın hayaletlerinden biri değilim, alevlenmeye hazır bir çıngı gibi kendimi oradan oraya savurmayacağım. Gerçek olanı hayatın nesnelerinde, olup biten gelişmelerinde aramayacağım. Şayet O her yerde olduğu kadar kalbimdeyse başka hangi gerçek kalbimin tanrısı olabilir, başka hangi gerçek kalbimi bütün bütün doldurabilir?