Seda Hatun Şahin

“Ben neden sevmediğim bir toplulukta bile gülümsemek zorunda hissediyorum?” dediğinizde çocukluğunuzdan beri uyumlu olmanın iyi, hatta başarılı insan olmakla bağdaştırıldığını fark edersiniz. Gülümsemek kibarlık değil, küçük bir hayatta kalma stratejisine dönüşmüştür belki.
"Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?" Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Hayattan, tabii ki, onun büyüleyici geçiciliğinden.
Sayfa 17·Kitabı okudu
Alıntı