Biliyorsun, bir yolda gidiyorum ve o yolda rastladığım çiçekleri de, dikenleri de topluyorum. ( Bu arada, çiçek diye, dostlarımın bana sundukları demetleri geri çevirmediğim de oluyor) Hepsi bu.
Belki de ben bugün ilk defa her şeyin sonundayım.
Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime, işte bugün ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim?
Korkuyorum , Korkuyorum , Korkuyorum.
Beckett’imsi bir ölülükte yalnız, şimdilerde değiliz. Sen Beckett’i çevirdiğinden beri, Hakkari’ye gittiğinden beri , yirmi yaşlarında bilinçlendiğimizden beri o ölülükteyiz. Kafka gibi veremden çatlamamamız, Beckett kadar ölü görünmememiz, şarklılığımız yüzünden. İç dünyamızın farklı olduğunu sanmıyorum.