Seda Pelvan

Sevmek, şefkat duymak ona göre, uydurulmuş, insanları karanlık bir cehalete sürükleyen, korkunç zincirlere bağlayan kelimeler, duygulardı.
Sayfa 63·Kitabı okudu
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sonsuz bir yere doğru savruluyordu dünya. Yerinde kalmakta direnen tek şey insanlardı. Hiç sarsılmayacağına garanti veren bir toprağa köklenmişlerdi. Kederli bir durağanlık içinde oldukları yere çivileniyor, toprakla birleşip çürüyecekleri günün gelmesini beklerken, bedenlerindeki uçucu yağlar atmosfere yayılıyor, sonunda tüm evreni kaplayan yıkıcı titreşimler açığa çıkıyordu.
Sayfa 23·Kitabı okudu
Manzaralar hep acı dolu, yürek burkucu ve güzelliklerinin temelini korkunç karanlıklara borçludurlar.
Sayfa 9·Kitabı okudu
Doğa, iyimser tesadüfleri mümkün kılmasına rağmen, felaketler konusunda ısrarcıdır. Onu görmezden geldiğimizde, anlamlı sandığımız hayatımızı rahatlıkla tarihe bir hiç olarak gömebilir. Gömü tamamlandığında artık yaşadığımız o "büyük" ömrün bir anlamı yoktur. Biz ve anlamlandıramadığımız her şey raslantısal karşılaşmalarla yok olmuştur. Karşılaşmalar, kaymalar ve sapmalardır sürekli olan. Biz değil.
Sayfa 8·Kitabı okudu
Tüm insan duygularının başlangıcında bir çiçek vardır; soylu bir heyecandan doğan bir çiçektir bu ve mutluluğun anılarda kaldığı, şöhretin de bir yalandan başka bir şey olmadığının anlaşıldığı günlere dek yavaş yavaş solar.