Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
5 Ekim 2020
Yayınevi:
Everest Yayınları
ISBN:
9786051855271
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Jöleli Delilik
Haydi biraz taşra romanı okuyayım diye bu kitabın başına oturursanız, elinize aldığınız an çarpılırsınız. Sadece bir hikâye anlatılmıyor burada, yüzümüze doğru soğuk, kirli ve kanlı bir et fırlatılıyor. Van’ın dondurucu soğuğunda, Van Gölü’nün kıyısında karların her şeyi yuttuğu bir ilkokul lojmanına hapsolan bir aileyi değil, koca bir insanlık enkazını ve bir delirme hâlini izliyoruz. 
Ebru Ojen ’in dili kibar değil. Kelimeler resmen okurun üstüne fırlattığı cam kırıkları gibi...
Romanın en büyük karakteri, kitaba ismini veren: 
Lojman . Yazar, mekânı sadece arka plan olarak değil, karakterleri kadar okuyanını da hırpalayan, yutan vahşi bir yaratık gibi kurguluyor. Bu beton yapı, otoritenin taşradaki ruhsuz ve acımasız yüzünü temsil ediyor. Dışarıda çetin kış, içerideyse birbirine tahammülü kalmamış, aynı kanı taşıyan ama birbirine yabancılaşmış insanlar. Lojman, karakterlerin bedenlerini ve zihinlerini hapsederken, okuru da klostrofobik atmosferin içine, nefes alamayacakları bir odaya itiyor. Duvarlardan sızan soğuk, sevgisizliğin ve umutsuzluğun fiziksel bir yansıması.
Kitabın en sarsan yanlarından biri de, "jölemsi" atmosfer. Bu metaforu o kadar yoğun bir şekilde kullanıyor ki bir süre sonra rahatsız edici bir hâl almaya başlıyor. Zaman akmıyor, bir jöle kalıbı gibi donup kalmış sanki. Karakterleri de çabaladıkça vıcık vıcık, pis bir tabakanın içine daha çok batıyorlar. Sürekli akan süt, kan, ter ve sidik birleşip metni yapış yapış bir hâle getiriyor. Bu jöle hâli sadece bedensel bir tiksinti değil, hareket edememenin, lojmandan ve oradaki hayattan asla çıkamayacak olmanın yarattığı ağır bir klostrofobi. Kitabı bitirdiğimde kendimi de yapış yapış kirli hissettim, şu soğukta camı pencereyi açıp evi havalandırdım. Hiç tekin bir metin değil!
Selma karakterinde
Ebru Ojen ’in dili kibar değil. Kelimeler resmen okurun üstüne fırlattığı cam kırıkları gibi...
Romanın en büyük karakteri, kitaba ismini veren: Lojman . Yazar, mekânı sadece arka plan olarak değil, karakterleri kadar okuyanını da hırpalayan, yutan vahşi bir yaratık gibi kurguluyor. Bu beton yapı, otoritenin taşradaki ruhsuz ve acımasız yüzünü temsil ediyor. Dışarıda çetin kış, içerideyse birbirine tahammülü kalmamış, aynı kanı taşıyan ama birbirine yabancılaşmış insanlar. Lojman, karakterlerin bedenlerini ve zihinlerini hapsederken, okuru da klostrofobik atmosferin içine, nefes alamayacakları bir odaya itiyor. Duvarlardan sızan soğuk, sevgisizliğin ve umutsuzluğun fiziksel bir yansıması.
Kitabın en sarsan yanlarından biri de, "jölemsi" atmosfer. Bu metaforu o kadar yoğun bir şekilde kullanıyor ki bir süre sonra rahatsız edici bir hâl almaya başlıyor. Zaman akmıyor, bir jöle kalıbı gibi donup kalmış sanki. Karakterleri de çabaladıkça vıcık vıcık, pis bir tabakanın içine daha çok batıyorlar. Sürekli akan süt, kan, ter ve sidik birleşip metni yapış yapış bir hâle getiriyor. Bu jöle hâli sadece bedensel bir tiksinti değil, hareket edememenin, lojmandan ve oradaki hayattan asla çıkamayacak olmanın yarattığı ağır bir klostrofobi. Kitabı bitirdiğimde kendimi de yapış yapış kirli hissettim, şu soğukta camı pencereyi açıp evi havalandırdım. Hiç tekin bir metin değil!
Selma karakterinde
Erciş ovasının insanı nefessiz bırakan manzarasına karşı gri duvarlarıyla, kör susuz kuyular gibi içindekileri unutturan, bir okul lojmanında başlıyor hikaye.
Metin ve Selma üniversite de tanışıp aşık olan sonrasında evlenip Metin öğretmen olduğu için o şehirden bu şehire taşınıp duran, üç çocuk yaparak talihsizliklerini kendi elleriyle taçlandıran bir çift. Büyük kızları Görkem'in doğuşuyla başlayan kavgalar onları da birer yabancıya dönüştürmeye başlıyor.
Metin sık sık ortadan kaybolup gelen, çocuklarıyla ilişkisi Selma'dan çok daha iyi olan bir baba. Evin ve çocukların tüm sorumluluğu ise Selma'nın üzerinde. Selma ise evliliğe bir türlü alışamayan, anneliğeyse hiçbir zaman ısınamayan bir kadın, çocuklarıyla onların hayatta kalabilmesini sağlayacak kadar ilgilenen fazlasını yapmayı hep reddeden bir anne.
"Kızına karşı, uzaktan geçen bir yabancıya duyduğu hisleri besliyordu. Onları beslemek zorunda hissetmemek, kabahat sayılmamalıydı. Neden insan yavruları tıpkı hayvanlarınki gibi doğduklarından birkaç ay sonra başlarının çaresine bakacak duruma gelmezlerdi? Eğer kendi kendilerini doyuracak vasıflar kazanmayacaklarsa ölsünlerdi. Kendilerine bile faydaları olmayan bu yaratıklar doğa için külfetten başka ne olabilirdi?"
Daracık bir lojmana sıkışmış bir hayat, çetin kış şartları, kocası tarafından terk edilen hamile iki çocuklu bir kadın, fırtınanın ortasında tek başına çocuklarının gözleri önünde gerçekleşen bir doğum, dünyaya gelen yeni bir bebek ve annenin çocuklarından çocukların annelerinden nefret etmesinin oluşturduğu bu kaotik ortam kitabı okurken insanı zaman zaman dehşete düşürüyor. Tüm bunların yanında roman ilerledikçe Selma'nın baskıladığı arzularını, düzenin dayattığı annelik ve eş rolleriyle çatışmasını görüyoruz. Böyle bir durumda Selma'yı tek mutlu
Lojman
Kitap beni türlü türlü duygular içine soktu. Merak , üzüntü, korku, heyecan bu duyguların hepsini kitapta yaşadım. Bir kızın annesinden nefret etmesi, annenin çocuklarını kabullenmemesi, bir köy lojmanında yalnız olmaları….
Kısa kestim merak uyandırsın :)
Heyecanla okunacak bir kitap
#ebruojen #lojman #kitap #kitapsever #kitapokumak
Lojman
Van gölü'nde geçen eserde beyazın hakim olduğu bir vakitte simsiyah duyguların ,kapkaranlık dört duvardan da öte sıkıştırılmış bir kadının öyküsü .Selma toplumun da yarattığının aksine duyguları tepetaklak bir birey bir kadın bir eş ve bir anne ama en çok da kendi olma çabası içinde yaptıklarının pişmanlığını her seferinde hisseden her gün kapının çalıp metin'in geleceği umuduyla karamsarlığın dibine vuran bir kadın herkesin pembeye boyadığının aksine simsiyah kapkaranlık bir dehlizde....
Aşırı ilginç bi kitap okudum... Ördek,bebek, bana en masum gelen kendi halinde murat.. Sonun da
Ben ne okudum yaaa diyeceğiniz , bi kitap lojman....
Ebru Ojen’in okuduğum ikinci kitabı. İlki Belgrad Kanonu idi. Yazarımızın keskin bir kalemi var. Söylenmeyenleri, bastırılanları, görmezden gelinenleri ustalıkla ve cesurca yazıya dökmesi beni çok etkiliyor. Lojman’a gelirsek okurken bir anne, bir kadın, bir insan olarak beni çok zorlayan bir kitap oldu. Çoğu kez kitaptan kaçmak istedim. kaçamadım tıpkı karakterler gibi ben de o lojmanın girdabında sıkışıp kaldım…
Lojman, Van Gölü kıyısında, beyazın egemen olduğu fakat içi kararmış bir dünyada geçiyor. Süphan Dağı'nın gölgesinde, bir ilkokul lojmanında sıkışıp kalmış Selma'nın hikayesini anlatıyor. Fırtınalı bir kışının ortasında, doğurduğu bebeğe bile yabancı, bebeğini reddetmese de kabullenemiyor. Kımıldayan gövdesini yarısı koparılmış bir solucana benzetiyor. Çocuklarına uzak, yabancı bir anne. Bir annenin doğum sonrası yaşadığı fiziksel ve ruhsal çöküşe tanıklık ediyoruz. Selma’nın anneliği, alışıldık “kutsal anne” anlatısından çok uzakta. Kendine göre gerekçeleri olsa da çocuklarına sevgisizliği, özellikle Görkem üzerindeki etkisi, yüreğimi en çok acıtan yer oldu. Çocuklarının gözünde bir hayalete dönüşen, onların sevgi beklentisine sessiz kalan bir anne…
Görkem’in annesine duyduğu kırgınlık, öfke ve gizli nefrete dönüşen iç sesi, bu çöküşün en canlı yansıması. Annesine hem ihtiyaç duyuyor hem ondan kaçmak istiyor. Bu anne-kız çatışması, romandaki asıl fay hattını oluşturuyor.
Lojman, kutsal sayılan annelik kavramını, aileyi ve toplumsal cinsiyet rollerini derinlemesine sorgulayan bir roman. Lojmanın ruhsuz duvarları arasında Selma’yla birlikte biz de sıkışıp kalıyoruz. Ve anlıyoruz ki; sevgi eksikliği bir evde yalnızca suskunluk yaratmaz, bazen bir çığlık gibi yankılanır...
Kar bile bazı şeyleri örtemez...Edebiyat
Kolay okunan çok zor bir roman Lojman. Dilinden değil ancak öyküsünden dolayı her an kapatıp kaçmak istedim kitaptan. Kaçamadım. Karakterlerle birlikte, sonsuz bir kar örtüsü altında, o lojmanda kapana sıkıştım. Her sayfada, atmosfer değişecek, bu bir rüya ve uyanacağız dedim. Olmadı. Aksine öykü, kendinden ödün vermeden kabusu körükledi.
Ben öncelikle bir anne gözüyle okudum kitabı. Bir annenin doğum sonrası yaşadığı fiziksel ve ruhsal zorlukları bilerek okudum. Velev ki ; bir yerde hak verdiysem üç yerde çok kızdım anneye, nefret ettim. Anne değil de sadece insani gözle okusaydım da hissiyatım değişmezdi sanıyorum.
Yazar başından sonuna koruyor kitabını. Ne anlatmak istediyse özünden ve sözünden sapmadan yapıyor bunu. Siz okurken düşmüşsünüz, kalkmışsınız, duvardan duvara vurulmuşsunuz aldırmadan.
Sinirleriniz sağlamsa okumanızı tavsiye ederim.
Bir buçuk yıl Çaldıran’da görev yaptığımdan olsa gerek hikayenin Süphan dağı eteklerinde geçmesi okurken heyecanlandırdı. Oldukça cesur ve sert yazılmış.
Herkese merhaba,
Süphan dağının eteklerinde bir kadının kendi ruhsal devinimlerini, anneliği, lohusalık sürecini ve bu annenin toplumsal normların dışında anneliğe bakış açısını, kitaplara kaçısını, şiir dizelerinde kendini buluşunu naif bir şekilde değilde ortaya pat diye bırakmasını okuyoruz ve bu okumayı yaparken normal diye adlandırılan annelerin çocuğu olmamanın çocuklar üzerinde ki etkisini de görüyoruz. Hep söylerim coğrafya kader midir bilinmez ama aile kaderdir diye.
Farklı bir kitap diyemeyeceğim çünkü ülkemizde böyle düşünen çok anne olduğunu biliyorum ama toplum tarafından dışlanmaktan korktuğu için topluma uygun davrandığının bilincindeyim. Bir annenin çocuğundan çok kendisini sevmesi ne hissettiriyor?
Kitabın sonunu böyle düşünmemiştim ama anlatmak istediğini gerçek üstü bir şekilde okuyucuya sunması hoşuma gitmedi değil. Sürpriz bir son oldu benim için.
Keyifli okumalar dilerim.
"İnsan bu dünyaya gelmemeliydi diye düşündü;doğmamalı, büyümemeli, sevmemeli, bağlanmamalıydı. Bu bağlardan geriye, bitmemiş, kamburlaşmış ilişkiler, ipler kalıyordu, kesip atamıyor, atıp kurtulamıyordun. O açık gri, jölemsi şey hayata tutunduğun yerden yakalıyor, o müphem umutlar, lanetli, uzlaşmacı düşünceler, dünyada bir yer ;sana ait istediğin renklerle bezediğin bir yer varmış hissi yaratıyordu. Ağzını sımsıkı kapatmaya devam ederken dilinin ucuna dişünceler hücum ediyor, bir kelimeye dönüşemeden ölüyorlardı. Sonunda o kelimeye benzemeyen şeyler yerlerini çığlığa bıraktı, duyacak kimse kalmamıştı. "
Yazarla tanışma kitabım oldu, Lojman...
Çok zor, çok sert, çok güçlü ve keskin bir dili var yazarın fakat bununla birlikte çok da güzel ve ilginç bir şekilde ısrarla kendini okutuyor.
Daha ilk satırdan tokatlayan, yer yer daha fazla devam edemeyeceğim galiba dedirten ama çok da güzel akıyor dur bakalım diye diye bitirivereceğiniz bir kitap.
Süphan Dağı eteklerinde, köy öğretmeni Metin ve ailesinin kabusa varan rüya ile gerçeklik arasında sıkışık hallerini okuyoruz. Metin dedimse yanılma olmasın, esasen biz Selma ve üç çocuğunun çetin duygu dalgalanmalarını okuyor ve hep Metin'i bekliyoruz.
Selma, kadın, eş ve anne olmanın verdiği zorluk, meşakkatli uzun yolu katetmekte kararsız, rüya ile gerçek arasında gezinir. Biz de onun üçüncü çocuğunu doğurmasından diğer iki çocuğu ile ilişkisi, bu ilişkinin dışarıdan görünüşünü okuruz. Hep bir savaş hep bir intikam hep bir puslu hava hakimdir herşeye..
Olayların akışı, karakterlerin kendilerini ortaya koyuşu hepsi şahaneydi. Ben okurken içimden bu kitabın çok güzel filmi olur dedim. O gerilimi yüksek ruh halleri, köydeki lojman, göl kıyısı inanın hepsi gözünüzde canlanacak.
Yeni bir yazar tanıyayım, yerli olsun, derseni,
Yazar Hakkında
Ebru OjenYazar · 3 kitap
Ebru Ojen 1985 tarihinde Malatya’da doğdu.
Dokuz Eylül Devlet konservatuvarı Opera Ana Sanat Dalı Bölümünden 2010’da mezun oldu.
2014 te yayımlanan ilk romanı Aşı ile beğeni topladı. Ardından büyük edebiyat jürisi (Selim İleri, Ömer Türkeş, Latife Tekin, Semih Gümüş, Ayfer Tunç, Doğan Hızlan, Metin Celal, Handan İnci, Seval Şahin, Kemal Varol) tarafından geleceğin en iyi 10 yazarı arasında gösterildi.
Yazar daha sonra 2017’de Et Yiyenler Birbirini Öldürsün
2020’de Lojman adlı iki roman daha yazdı.
