Seda kendir
@Sedakendir
159 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Son derece çarpıcı siyasi saptamalar ve kültürel gözlemlerle dolu bu küçük kitabın, özellikle antropolojik bir fenomen olarak milliyet ve milliyetçilik hakkında söyledikleri uzun bir tartışmayı hak ediyor: "1848'in devrimci m illiyetçileri için halkın kendi kendisinin farkında olmayışı, bir aynadan yoksun oluşu bir erdem kaynağıdır;sonu gelmez tereddüt ve ikirciklilikleri yansıtan bir aynalar diyoramasından farksız bir zihin yapısına sahip olan kozmopolit burjuvazinin başına bela olan kendi kendinin farkında oluş ve kendinden yabancılaşma musibetlerinin tam karşı kutbunda yer alır. Bu antrapolojik halk imgesi modern toplum tahayyülü ve reteriğinde çığır açıcı bir olaydır. On dokuzuncu yüzyıl milliyetçiliği bir kimlik sahibi olmanın modern ana kuralı diyebileceğimiz şeyi tesis etmiştir. En sağlam kimliğe ona 'sahip' olduğunu fark etmediğinde sahipsindir; sen o'sundur. Yani en çok, kendinin en az farkında olduğun zaman kendinsindir."
“BİR YABANCI OLMANIN ne demek olduğuna dair iki deneme var burada. Birincisi on altıncı yüzyılın şafağında küresel bir ticaret imparatorluğunun merkezi haline gelen Venedik'te geçiyor; söz konusu imparatorluğun idamesi için gerekli olan yabancıların çoğu şehrin kendisinde istenmiyordu: Almanlar, Yunanlılar, Türkler ve Yahudiler- Yahudiler en az istenenlerdi…
İkinci deneme zamansal olarak bize daha yakın yabancılar ve
yabancılık hakkında. Hayatının büyük bölümünü Britanya'da sürgünde veya Kıta Avrupası'nda şehirden şehire sürüklenerek geçiren, on dokuzuncu yüzyılın büyük Rus reformcusu Alexander Herzen'in hayatı etrafında gelişiyor bu yazı.”
Çok keyifli ve etkileyiciydi. Okunmalı.
Günümüz dünyasına insanca bir bakış…Edebiyat, sürgün, popüler kültür, yazar, entelektüel, vatan…
Çok dokunaklı ve hüzünlü geldi. Aynı zamanda çok sıcak ve yakın. Tanıdığım, anlaştığım ve sevdiğim biri gibi…
Dilini, anlatımını, sorgulamasını çok sevdim. Okuyun!
“Günümüzde edebiyat, başarısını büyük oranda sosyalist gerçekçiliğin ilerleme fikri üzerine kurmaktadır. Kitabevi tezgâhlarını dolduran kitapların hepsi tek bir fikir üzerine kurulu: Kişisel başarısızlıklarının üstesinden gelip, bir kişi mevcut pozisyonunu nasıl geliştirebi lir?.. Görme yetisini yeniden kazanan, şişmanken zayıflayan, hastayken iyileşen, yoksulken zenginleşen, dilsizken konuşan, alkolikken ayılan, inançsızken dini keşfeden, talihsizken şansı dönen insanları konu alan kitaplardır bunlar. Tüm bu kitaplar, parlak bir kişisel geleceğe duyulan inancın virüsünü bulaştırırlar.”
“Çağdaş ticari profesyonelliği bilinçli olarak tasarlanmış bazı türler belirliyor. Profesyonel bir yazar, hiçbir sapmaya izin vermemesi gerektiğini, yazdıklarının geniş okur kitlelerinin tarzına ve beklentilerine göre gelişmesi gerektiğini biliyor. Her sapmanın hata yapma riskini ve edebi janrın nabzının sürekli olarak kontrol edilmesinin de başarı şansını artıracağını bili yor. Günümüz “Hastane” romanları, “korku” romanları, “Hollywood” romanları ve bu türden popüler romanlar ve yalnızca
eski sosyalist gerçekçilik “ısmarlama” romanın ticari çeşitleridir. Kısacası Stephen King, Stalin zamanında Rusya’da yaşamış olsaydı, Stalin Ödülünün hiç şüphesiz sahibiydi.”
“Meksikalı roman yazarı Jorge Volpi kesinlikle uluslararasılaş madan yana olmakla birlikte, büyülü gerçekçiliğin zirvesinde bu son derece stilize edebiyat anlayışını benimsemedikleri takdirde Güney Amerikalı yazarlar için eserlerini yayımlamanın ne kadar zor olduğuna dikkati çeker. Volpi konferansta büyülü gerçekçiliğin yurtdı şında güçlü okur kitlelerinin onayını kazanarak Güney Amerikalı yazarların kıtanın daha elle tutulur gerçeklerini anlatmalarını engellediğinden şikayetçi olan birtakım Şilili yazarların 1990'larda Mc Ondo grubu (Yüzyıllık Yalnızlık'ta olayın merkezindeki yer olan Ma condo 'dan bozma bir ad) adıyla bir araya geldiğini anlattı.”
“Milanolu şair Zuccato sömürge sonrası edebiyat kavramının ta mamına hararetle saldırırken Orsini 'ye cevap veriyor olabilirdi. Şair, uluslararası okur kitlesi için İngilizce ve Fransızca yazmayı tercih eden savaş sonrası Afrikalı ve Hintli yazarların bizlere yüzeysel ve kolay tüketilir bir egzotizm sunmakla kalmayıp, Batılı okurların yerel dillerde yazan ve alıştığımız Batı roman paketinden gerçekten "başka" bir şey sunan yazarları okumak için çaba gösterme ihtimalini de düşürdüklerini ileri sürdü.”
“Sorun daha ziyade şu olabilir: Birbiriyle ilgili ve rekabet halindeki dünya görüşlerinin var olduğu, yazarkarın da kendi yoğun anlatısal katkılarını eklediği bir toplumun içinde bulunma hissi yavaş yavaş zayıflıyor; bunun yerini evrensel çekiciliği olan bir ürün, kendi kültüründeki insanların doğrudan yaşantısına bağlanmaktan çok dünya karışımında batmadan yüzebile cek bir şey yaratmanın yolunu öğrenmek için eğitim gören yazarlar alıyor.”
Özellikle edebiyata ilgisi olanlara…Keyif ve merakla okudum.
