Ruslar neden yürüyorlar Berline
@Sedefcim
Tüm varlığım benim, karanlık bir ayettir.
instagram:@kolektifpsiko
Öğrenci
psikolojik danışman
Gaziantep
21 Ekim 2002
242 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Doğrudan kendi kullanımı için, onu kendisi tüketmek üzere bir şey üreten bir kimse, bir ürün yaratır, ama bir meta yaratmaz. Kendi kendini besleyen bir üretici olarak onun toplumla ortak hiçbir şeyi yoktur. Ama bir meta üretmek için, bir kimsenin, yalnızca herhangi bir toplumsal gereksinimi giderecek bir şey üretmesi değil, emeğinin kendisinin de, toplum tarafından harcanan toplam emek tutarının bir öğesini ve parçasını oluşturması gerekir. Emeğinin toplum içindeki işbölümüne bağlı olması gerekir. Emeğin öteki bölümleri olmaksızın emek hiçbir şeydir, ve kendisi de onları bütünlemenin zorunlu öğesidir.
Ücretler meta fiyatlarını belirler" dogması, en soyut biçimiyle ifade edildiğinde, "değer, değer ile belirlenir" demeye varır, ve bu gereksiz yineleme gerçekte, değer hakkında hiçbir şey bilmediğimiz anlamına gelir. Bu önermeyi kabul edersek, politik ekonominin genel yasaları hakkındaki tüm uslamlama katıksız bir saçmalığa döner
Bilinç akışı yaparken ben;1K
Ne yazık ki yaşamıma bir biçim vermeyi hiçbir zaman bilemedim; tam anlamıyla benim olan, bana özgü bir durumda olmayı hiçbir zaman dirençle istemedim, gerek bende direnme, başkalarına ve kendime karşı kendimi doğrulama isteği uyandıracak engellerle karşılaşmadığım için, gerek zihnimin az önce düşündüğü ve duyduğu şeyin az sonra tersini düşünme ve duyma eğiliminden ötürü. Başka bir deyişle, her zihinsel ve duygusal oluşumu, özenli, çok kez karşıt düşüncelerle çözümleyip ayırma eğilimindeydi zihnim. Son olarak da yapım başkalarının sağduyusuna boyun eğme eğilimindeydi; güçsüzlükten çok, aldırmazlıktan, daha sonra karşılaşabileceğim hoşnutsuzlukları önceden kabullenmekten ötürü. İşte karşılaşmıştım onlarla! Gerçekte kendimi hiç tanımıyordum, tastamam benim olan hiçbir gerçekliğim yoktu, sürekli bir akış içinde, neredeyse sıvı gibi kolayca biçimlendirilebilir bir durumdaydım; başkaları tanıyorlardı beni, her biri kendince, bana verdikleri gerçekliğe göre; yani her biri bende, ben olmayan -bunların hiçbiri tam anlamıyla ben değildim çünkü bir Moscarda görüyordu; kaç kişisiyseler o kadar Moscarda vardı, tümü de benden daha gerçek, çünkü benim, yineliyorum, kendi kendim için hiçbir gerçekliğim yoktu.
İnsan kendi kendisini de bir malzeme gibi kullanır ve kendini kurar, beyler, tıpkı bir ev gibi.
Kendinizi bir biçimde kurmasanız, kendinizi tanıdığınıza inanır mısınız? Sizi kendimce kurmasam, sizi tanıyabilir miyim? Siz de beni kendinizce kurmasanız, beni taruyabilir misiniz? Biz ancak biçim vermeyi başarabildiğimiz şeyi tanıyabiliriz. Ama nasıl bir tanıma olabilir bu? Bu biçim nesnenin kendisi midir? Evet, sizin için olduğu kadar benim için de ama benim için, sizin için olduğu gibi değil: gerçekten de, kendimi, sizin bana verdiğiniz biçim içinde tanıyamam, ne de siz kendinizi benim size verdiğim biçim içinde tanıyabilirsiniz; aynı şey, herkes için aynı değildir, her birimiz için sürekli olarak değişebilir, değişiyor da sahiden.