Sevinc Məmmədova
@Seevnnc
Bu istırabın ölüm olmadığı fikri, gittikçe kaybetmeye başladığı bilincine dalga dalga yayıldı. Ölüm böyle acıtmazdı. Bu hayattı; o korkunç boğulma hissi hayatın verdiği bir acıydı; hayatın ona indirebileceği son darbeydi.
Acaba bir ölüm şarkısı yazmam gerekir mi, diye düşündü, ama bu düşünceyi kafasından gülerek çıkardı. Zamanı yoktu, ölmek için sabırsızlanıyordu.
Belki de Nietzsche haklıydı. Belki de hiçbir yer gerçekliği barındırmıyordu. Gerçekte bile gerçeklik olmayabilirdi, belki de gerçek diye bir şey yoktu.
Yaşam kötüydü; damağında acı bir tat bırakıyordu, onu korkutan da buydu. Yaşama hasret duymayan yaşam, bitmeye mahkûmdu.
Ruth'u gerçekten sevmediğini şimdi anlıyordu. Onun sevdiği idealize edilmiş bir Ruth'tu; kendi yarattığı, ruhani bir varlıktı, yazdığı aşk şiirlerinin ışıltılı ve parlak ruhuydu. Burjuvanın bütün kusurlarına sahip, zihninde burjuva psikolojisinin onulmaz sancısını taşıyan, burjuva sınıfının gerçek Ruth'unu hiçbir zaman sevmemişti.