Sefir
@Sefir_
Hikayenin sonun da herkes toprak sahibi olucak.
İstanbul
22 Temmuz
9 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Ona söylenen bütün sözler ‘sus’ diye başlamıştır; bütün nesneler ‘cıs’ diye tanımlanmıştır; bütün meraklar ‘hayır’ diye yanıtlanmıştır; bütün sevinçler ‘ayıp’ diye kınanmıştır; bütün sokaklar ‘içeri’ diye bitirilmiştir; bütün ufuklar ‘otur’ diye karartılmıştır; bütün büyükler ‘doğru’ diye kutsanmıştır; bütün oyunları ve arkadaşları ‘kötü’ diye paylanmıştır. Kendisi yoktur artık. Bu yüzden öteki de yoktur. Yalnız bile değildir. Yalnızlık duygusu yoksunudur. Şekilsizdir. Herkese benzediğinden özü de yoktur. Cümlesiz ve fikirsizdir. Her konuda konuşur. Tek bildiği doğru, yüksek sestir. Ya kahramandır bundan ötürü ya hayran. Kendi ‘mahallesi’ dışında eli ayağı dolaşır. Çocukluğu olmadığı için ne anısı, ne geleceği vardır. Bildiği tek cinsiyet erkekliktir. Sevmez, yatar. Öfkesi de gülmesi de birer lütuftur. Başını çevirmez, gövdesiyle döner. Bilmediği ya da çıkarının olmadığı her şey, yanlış ve tehlikelidir. Acısı varsa da kimsesizdir. Bu yüzden barışın, hayatında bir karşılığı yoktur.
Tam 2 sene önce çekmiş olduğum bu manzaranın karşısında bağırarak poyraz karayel’in bir sahnesinde ki şu cümlelerini okumak isterdim…
Ey zavallı insan oğlu,
Mutluluk diye bir şey yok. Sana umut diye satılan, o yaldızlı hayaller, sahte masallardan ibaret. Kendimden biliyorum, öyle bir şey yok! Peşinden koştuğun her şey, avuçlarına düşer düşmez anlamını yitiriyor. O çok istediğin, uğruna her şeyden vazgeçtiğin ne varsa, sahip olduğunda koca bir hiç oluyor.
Sanıyorsun ki bir gün her şey düzelecek. Sanıyorsun ki, o iş, o kişi, o para seni kurtaracak. Hayır, kurtulmayacaksın! Çünkü dünya dediğin, bir avuç acının içinde dönen, boş vaatlerle dolu bir hapishane. Her gün biraz daha çürüyorsun; umut ettikçe, hayal kurdukça kendini kandırıyorsun.