Öyle yaralar vardır ki hayatta,ruhu cüzzam gibi yalnızlıkta yavaşça yiyip bitirirler.Kimseye anlatılamaz bunlar; çünkü herkes bu inanılmaz yaralara genellikle tuhaf ve az rastlanan şeyler olarak bakar.Biri çıkarda bunları anlamaya yahut yazmaya kalkarsa,insanlar yaygın kanıya ve kendi düşüncelerine göre,onları kuşkucu ve alaycı bir gülümsemeyle karşılar.Zira insanlık henüz bir çaresini bulamamıştır bu dertlerin.