Vay ki gençtim
ölümle paslanmış buldum sesimi.
Hata yapmak
fırsatını Adem’e veren sendin
Gençtim işte şehrin o yatık raksından incinen yine bendim
gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın
çiğ tanesi sanmak ne cüret, gözyaşıymış
insanın insana raptolduğu cevher.
yazgım
kendi avcumda seyretmek kırgın aksimi.
Vay beni leylak kokusundan çoban çevgenine
arastadan ırmaklara çarkettiren dargınlık !
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde.
İsmet Özel