Selcan Çekiç
@Sel_cann
Tüm hayatım boyunca kelimelere hep onları ilk kez görüyormuşum gibi merakla baktım" diyen Ernest Hemingway gibi, yazmanın ve okumanın senin için sıradan bir şey haline gelmesine asla ama asla izin vermemelisin.
Reklam
O gün kapı çalmadı. Kimse gelmedi. Kimsenin geleceği de yoktu zaten. Kar yağıyordu. Kar çok güzel yağıyordu. Bütün hüzün ve kederler, onun sokakları, bahçeleri, evlerin çatılarını örten beyaz örtüsü altında kalıyor, bir tek özlemek, kendine has mevsimlerde açan zamansız, herkesin tanıdığı ama kimsenin bahçesine ekmek istemeyeceği yabanî bir çiçek gibi, o beyaz örtünün içinden başını kaldırıp, "Ben hâlâ burdayım" diyordu. Onun orada, o bembeyaz yokluğun ortalık yerinde olmasının, insana var olduğunu hissettiren, acı ama asil bir tarafı vardı.
Arzuları bitmek bilmeyen, mutsuz evliliği olan kadınlara örnek olabilecek karakter EMMA BOVARY.
Baş karakterimiz Emma Bovary ki psikolojiye Bovarizm terimini kazandırmıştır. Bovarizm, esasında romancılık geleneği içinde, yaşadığı hayatı beğenmeyen ve alternatif yaşam arayışına girip en sonunda kendine zarar veren nevrotik bir durumu izah eder.
İşte Emma tam böyle bir karakter. Açlığı bitmiyor, tutkuları bitmiyor, arzuları kontrol edilemez ne istediğini tam olarak oda bilmiyor. Evlilik dışı ilişkisinde bile evliliğin yavanlığını hissettiğinde vazgeçmek ve kaçmak istiyor ama alışkanlıkları belkide bir başka aşık bulamamaktan bırakamıyor.
Genel olarak Anna Karaninaya benzettigim bir baskahraman oldu Emma. Sonu da benzer şekilde bitti. Tutkuların eseri olmak sözünü yaşayan bir eser.
Kitapla kalın.
