Ne yapacağımı gerçekten hiç bilmiyorum, diyor Connel. Kalmamı istediğini söyle, kalayım.
Çok iyi geldiler birbirlerine. Gerçekten, diye düşünüyor Marianne, gerçekten. İnsanlar birbirlerini değiştirebiliyorlarmış gerçekten.
Gitmelisin, diyor Marianne. Ben hep burada olacağım. Biliyorsun.
Bunca yıldır aynı toprağı paylaşan iki bitki gibilerdi; birbirine dolanarak büyüyor, diğerine yer açmak için eğiliyor, olmadık biçimlere giriyorlardı. Ama sonunda onun için bir şey yapmış, onun için yeni bir hayatı mümkün kılmıştı, bu yüzden her zaman iyi hissedebilirdi artık kendini.
İyi bir insan olmaya çalışıyor Marianne. Ama içten içe kötü bir insan olduğunu, kirlenmiş, hatalı olduğunu biliyor. Doğru fikirlere sahip olma, doğru şeyleri söyleme gibi doğru olma çabalarıyla içine gömülmüş olan kötü yanını gizlemeye çalıştığını da.