Okuduğum en zor kitaplardan biriydi galiba. Yazım anlamında değil de konu anlamında. Genç kızların ya da kadınların pek çoğunun bu gerçeği yaşıyor olması. Özellikle bazı bölümler benim için okuması zor olan bölümleri oluşturdu.
Kitabın ana karakteri olan Efsunu çok sevdim, onunla üzüldüm, ona hak verdim hatta bazen kızdım. Onun Zelihaya yaptığı yardımı, onu kızı gibi sevmesini ve onun için göze aldıklarını tebessümle ve yer yer üzülerek okudum. İyi ki Zelihanın hayatına girmişti Efsun.
Fetih yer yer kızdığım ve çok zaman sevdiğim karakter oldu Özellikle kitabın başında çok kızdım. Zelihanın yaşadıklarına uzak oluşu ve gerekli desteği verememesi üzdü. Tabi sonra hayatına Efsun girince bu durum değişti. Devam eden süreçte çok kızamadım da ona genelde olaylar onun dışında gelişti.
Zühre kitapta nefret ettiğimi karakter oldu. Ben onu hasta olarak kabul edemedim. Pek çok şeyi bile isteye yaparken kabullenemedim. Evet evlat kaybı büyüktü belki ama bir ölene 3 yaşayanı yok saymak çok da normal gelmedi bana. sonuçta acı çektirdikleri de kendi evladıydı. Zühre bu durumda olunca ben ne olursa olsun en başta onunla yaşamamaları gerektiğini düşünüyorum. Ayrı hayat kurmaları gerekiyordu. Bu hayat sayesinde hem Zeliha daha hızlı iyi olurdu hem de Efsun onca yaşadığı şeyi yaşamamış olurdu bence.
Aile dışında Efsunun doktorluk hayatını okumak da keyifliydi. Hayvanlarla ilişkisini bir tık abartı bulsam da tatlı sahneleri vardı.
İki kitabı da okudum o yüzden konuyu biraz açacak olursam okumak isteyenler için. Efsun Şanlıurfa'da doktorluk yapmaya başlayan bir karakter. Bir gün hastaneye intihar sebebiyle Zeliha geliyor ve Efsun onunla ilgilenirken kızın yaşadıklarını öğreniyor. Ailesi bir pisliğin yaptıklarını yok sayarak kızlarını hor gördükleri için olayı duyunca suçlunun ortaya