Ve insanlar, kendini sevdiren birini mağdur etmeyi, korku uyandıran birisine oranla daha az önemserler; çünkü sevgiyi hatır bağı ayakta tutar; insanlar kötü oldukları için, kişisel çıkarlarının söz konusu olduğu her fırsatta, bu bağ kopar; oysa korku, insanı hiç terk etmeyen bir ceza korkusuna dayanır.
...soylular ezmek isterken, halk ezilmemek ister. Kaldı ki, bir prens kendisine düşman bir halkla asla güvende olamaz, çünkü halk çok kalabalıktır; soylularla güvende olabilir, çünkü sayıları azdır. Bir prensin, kendisine düşman halktan bekleyeceği en kötü şey, halk tarafından terk edilmektir.