Hepimizin iki kelimesinden birinin travma olduğu ve bilincaltımıza lanetler okuduğumuz bir dönemde son söz kısmında "İyi ki varsın bilinçaltım!" diyebilen bir kitap okumak enfes bir şey. Kitaba bir kez başlamış ve çok ilerleyemeden bırakmıstim. Hazır değilmişim. Bunu da kitabı okudukça anladım. Kısa sürede tekrar başladım. Uzun bir zamana yayıldı, hemen bitiremedim. Gerçekten sindirmem zor oldu ama değdi. Her şey bir yana kitabın son kısmında okuduğum yazarın kendine söylediği şu cümle için bile bu kitabı okuduguma sevindim: "Oğlumun dünyaya olmak için geldiği kişi olabilmesi için kendimden arındırıyorum."
Bir oğlum var ve bu cümle beni uzun uzun düşündürdü. Acaba onun omuzlarına bu üç yıllık hayatında kendi gecmisimden ne yükler biraktim? İrkildim! Cevabiyla yuzlesmem zor oldu. Şimdi sifalanmaya ve oğlumu kendimden arındırmaya çalışacağım.
"Dostlukta ruhu daha derinleştirmekten başka bir amaç olmasın. Çünkü kendi sırrına ermekten başka amaç güden sevgi, sevgi değil ileriye atılmış bir ağdır. Bu ağa sadece yararsız şeyler takılır."
Halil CİBRAN