Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykelleri var..
Her ikisinin de saksılarında çiçek.
Biri hep başka bir renkle solar.
Öbürüyse ha açtı, ha açmayacak...
Yalnız, duymuş olduğunun sağırı
Görmüş olduğunun körüdür...
Ölür, ölür öldürür..
Öldürür, öldürür ölür.
Duyduklarını unutur, duyacaklarını düşünür.
Yalnız'ın adına hiç kimse konuşamaz...
O, kendi kendisinin sanığıdır.
Her rengin bir anlamı bir de görüntüsü var,
Her anlamın bir rengi, düşünlerde süsü var.
Üstüne ha üstüne gitsem rengin,anlamın..
Üşüyen kavramların bende bir örtüsü var.