Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine
Rüzgarda asi, körsem
Senden gayrısına yoksam, bozuksam
Can benim , düş benim,ellere nesi?
Hadi gel, ay karanlık...
Ahmet Arif
Dünya nasıl da mükafatlandırır insanı!
Gençliğinde bütün enerjisini eğlenceye harcayan
Sonunda görür hiçbir şeyin kalıcı olmadığını ,
Gençken dört döner aşıklar etrafında
Bir arkadaşı bile kalmaz kocadığında
İçi boş tutkuların,değersizdir mükafatı
Canlı gülüç ve ölü unutulmuş!