Çocukluğumuzun en mutlu anlarını düşündüğümüzde dışarıda oynadığımız anlar ilk aklımıza gelenler oluyor.Dışarıda koştuğumuz,kendi oyunlarımızı kurduğumuz,kirlendiğimiz o güzel anları şimdi gülümseyerek anımsıyoruz.Planlı olmayan büyüme sonucu hızla betonlaşan kentler,içinde nefes alınamaz yerlere dönüşüyor.Yeşili azaltıp griye yatırım yaptıkça çocukluktan çalıyoruz.
"Beni dinlemiyorlar" demek aynayı karşı tarafa tutmaktı."Beni dinlemeleri için ne yapıyorum?"sorusu ise aynayı kendimize tutmak olacaktı.Ne yazık ki aynayı karşı tarafa tutmak hepimizin içine düştüğü bir yanılgı,oysa aynayı kendimize tuttuğumuzda gelişim için ilk adımı atmış olacağız.