Onlar diyorum, kendimi hala onlardan sayamamışım demek ki. Sahiden de onlar gibi değilim ben. Pek fazla konuşmam. İçten sevinemem, neşelenemem. Birlikte eğlenirken hep bir şeyler eksik kalır içimde. O sırada bir ölümden kaçış ayinine zoraki katılıyor gibiyimdir. Aniden üzerime bir durgunluk çöker, suskunlaşırım, bir kenara çekilir onları izlemeye koyulurum. Ne çok gülerler, ne çok konuşurlar, ne güzel dans edip şarkı söylerler!
Uzun vadeli hayaller kurmaya başladım, oysa geçmişimi bilmediğim gibi önümde nasıl bir gelecek olduğunu da kestiremiyorum. Her gece yatarken bir daha kalkmama endişesiyle uyuyorum; aklımın bir köşesinde, bir gölge gibi geldiğim şu dünyadan aynı şekilde göçüp gitme korkusu besliyorum, farkında olmadan; kimse bilmeden, yaşadığımı da yok olduğumu da kimseler hissetmeden.