eğer bir şey insana huzur yerine sürekli acı veriyorsa, o şey nasıl "yüce ve iyi" bir şey olabilir? Dolayısıyla, her şeyin farkında olmak ve hayatı en yüksek perdeden hissetmek, insanı mutlu eden bir başarı değil; aksine onu tüketen, varoluşun en acı verici, en kötü biçimidir.
Eğer ben her şeyin bu kadar farkındaysam ve bu yoğun farkındalık beni acıya, huzursuzluğa, boşluğa sürüklüyorsa; bu 'yüksek farkındalık' aslında bir üstünlük değil, ruhsal bir hastalıktır, normal dengemin bozulmasıdır.
