Cemile Sevde
@Semper_Idem
İstanbul'a döndükten sonra yaptığım ilk işlerden biri Süleymaniye Camii'ne koşarak iki rekat şükür namazı kılmak oldu. Özgürlük nimetinin kıymetini yeterince bilemediğimizi iliklerime kadar hissederek...
Arkamızda nice dramı ve acıyı bırakarak ayrılıyorduk Doğu Türkistan'dan. Yıllar boyunca duyduğumuz, dinlediğimiz ve okuduğumuz şeyleri yerinde görüp gözlemlemiştik. Vakıâ inkar bulunamayacak biçimde ortadaydı şimdiye kadar ilmel yakin olarak işittiklerimiz artık aynel yakin hakkal yakîn şuurumuza kazınmıştı. Bundan sonra, Doğu Türkistan'da yaşananlar, herkese duyurmak ve anlatmak üzere bize emanetti. Şahitliğimizi en adil biçimde aktarmak, omuzlarımızda bir vazifeydi.
Her ne olursa olsun ben kendim, İslam coğrafyasının dünyanın dört bir yanına dağılmış ve aralarına zorla çizilen sınırlarla birbirinden uzaklaştırılmış parçalarını aklımda ve kalbimde bir araya getirmeye kararlıydım.
Davut'un tek "suçu" kaybolup gitmekte olan Uygur kültürünü kayıt altına almak ve böylece gelecek nesillere aktarılmasına vesile olmaktı.
Çin Komünist Partisi'ne üye olduğu halde, sırf çalıştığı saha İslam'a ve Uygurların dini hayatına taalluk ettiği için içeri atılan Rahile Davut'un serencamı, Çin devlet aklının nasıl işlediğini anlama noktasında ibretli ve pratik bir örnek oluşturuyor.
Camiyle hazire arasındaki bahçe duvarını brandalarla sımsıkı örten Çin yönetimi, Yarkent'in tarihi hafızasında yer eden bir hanedanlığın böylesine bakımlı olmasına nasıl müsaade ediyordu?
Çin, caminin İslam nazarındaki önemini ve Müslüman bir toplumun teşekkülünde caminin oynadığı kritik rolü derinlemesine kavramış. Camiyi toplumsal hayatın merkezi olmaktan çıkarınca, diğer dini mekânlar zaman içinde sadece nostaljik ve kültürel birer nesneye dönüşüyor. Dolayısıyla güncel bir siyasi mesaj taşımayan ölülerden, kabirlerden ve türbelerden korkmak için herhangi bir neden de yok.