Bir insan yedisinde neyse yetmişinde de odur derdi annem. Ben hep sessizmişim.Sessiz çocuk, uslu çocuk... Bilmiyorlardı ruhumun odalarındaki eşyaları dağıttığımı, her şeyi kırıp attığımı. Duymuyorlar bağırışlarımı. Bilmiyorlardı yaramaz çocuklarını...
Zihniyetini köreltmişleri sevememiştim kendi hayatı dışında herkesin
hayatında olanları... Pek de umursamıyordum aslında. Çünkü
onlar umursanmak istiyordu.