Daha doğrusu kalbimize bir görev verecek olursak o, başkalarının davranışlarını yargılama değil, kendi ayıplarımızı görme olsun. Unutulmasın ki her insan iyi olmayabilir; ama her insanda bir iyilik mutlaka vardır. Her ermişin bir geçmişi, her günahkârın bir geleceği olması gibi..
Toplumda “Benim kalbim temiz!” diye gezen nice insanlar vardır ki düşünme ve muhakemeleri temiz değildir. Oysa kişinin düşüncesi temiz olmadan kalbinin temizliği bir işe yaramaz. Hayâ sahibi olmadan, ar damarı çatlayan biri için kalp temizliği meziyet midir ki?