Vaktiyle bir “benliğim” vardı;artık sadece bir nesneyim… Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. İçimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre,nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?
Çöpçüsünden züppesine kadar herkes,cinaî cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi, mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat , bundan ötürü tahammül edilmez hale gelir.