Bilge insanlar konuşur, söyleyecek sözü varsa,
Aptal olan konuşur, çünkü bir yük durur yüreğinde.
Kimseye kendini sevdirmek zorunda değilsin aslında,
Bırak sevgi bulsun seni, rüzgâr gibi serinlikte.
Kötülüklerin en büyüğü, haksızlıkların cezasız kalması,
Bir filozofun başlangıcıdır, derin bir merak duygusu.
Erdem olmadıkça, utanç olur sonunda yapılan her iş,
Kendini bilmek, ruhunun aynasında görmek hakikati.
Oğullarım, eğer serveti erdemden üstün tutarlarsa,
Dostlarım, cezalandırın onları; yoksa düşerler karanlığa.
Çünkü devlet işleri, sevgiyle ve akılla yönetilmedikçe,
Sonu çöküş olur, ruhlar da yok oluşa kapılır ardından.
Bilirken susmak, bilmezken konuşmak kadar kötüdür,
Ve düşünmek, ruhun kendi kendine kurduğu derin bir sestir.
Küçük şeylere gereğinden çok önem verenler,
Büyük işleri ellerinden kaçırır, hayatın içinde savrulur.
Dost dediğin, hem iyidir hem de iyi görünür,
Zira kendini fethetmek, zaferlerin en büyüğüdür.
Nefsinin öğretmeni, vicdanının öğrencisi ol ki,
Eğitimle güzelleşsin ruhun, sonsuz mertebeye eriş.
Her şeyin mühim noktası, başlangıçtır aslında,
Ama bedense ruhun mezarı, bu dünyada ağır bir yük.
Edep sahibi yalnızca iyiliklerden zevk alır,
Şairlerse kutsaldır; ilhamsız yaratamaz hiçbir büyü.