Başlarda içim sıcacıktı.Kendi çocukluğuma gittim.Tekrar öğrenci oldum.Ortaokulda sınav kitabı okuduğumu hissettim adeta.Bu kısımlarda Sultan’ın çocuk yönüyle muhattaptım.Babasıyla şehre gitme heyecanını ben de okurken yaşadım.O coğrafya dersini İnkamay Apay’dan dinleyen öğrencilerden biri oldum.
Sonraları kitabın esas notaları iyiden iyiye kendini hissettirmeye başladı:savaş,yokluk,soğuk.Şartlar ağırlaştıkça çocukluk değilse de çocuksuluk terk etti Sultan’ı.Sultanmurat kitabın özellikle bu kısımlarında bende bir hayranlık uyandırdı diyebilirim.Sanıyorum kitabın birçok okuru için bu böyledir.Böylesi cesaretli,çalışkan ve yiğit olmanın yanında bir çocuk Sultanmurat.Erkenden büyümek zorunda kalmış bunu da pek iyi becermiş bir çocuk.
Elbette son sayfalarda heyecan unsuru daha bir yüksek.Son 3-4 bölümü kitabı elinizden bırakamadan okuyuveriyorsunuz.Kitabı okuma süreci keyifliyse de sonu istediğinizi vermiyor.Duymak istediklerinizi söylemiyor maalesef.Sultan’ın babasının savaştan dönemeyeceğini okumasam da hissettim bitirirken.Sultan’ın mücadelesini nasıl bitirdiğini de okuyamıyoruz ama eminim atını müdafaa etmede başarılı oldu.Yiğitçe yazmaya devam etti kendi hikayesini.
Bu kitabın size vadeceği şey burukluk bence.Çaresizliğin,acizliğin,olmayanın insanda bıraktığı o buruk tat çökecek kalbinize son sayfayı çevirdiğinizde.