Ölümü dikkate alarak öldüğümü değil dirildiğimi görüyorum. Daha önceleri farkındasız bir şekilde yaşadığım hayatı ilk kez farketmeye, eşyanın ve insanın hakikatini ilk kez hissetmeye başladım. Rabbimi ve *Rabbimin sevgisini kalbimde hissettiğim andan* itibaren tüm dünyamdaki renkler değişti, sanki duygularım beşle sınırlı değil artık. Önceleri şimdiki zamandan ve şimdiki mekandan bakarak donuklaşmış tek bir film karesi gibi algıladığım dünyaya, artık *geçmişten ebediyete uzanan* bir zaman ve mekan boyutundan bakıyor ve bu bakışla birbiri ardı sıra gelen film karelerin birleştiğini, hareket ve canlılık kazandığını görebiliyorum.