Kitapta en aklımda kalan bende etki bırakan yerleri yazmak istiyorum. Benim burada beğenip beğenmemek değil de ne çıkardığım, ne kazandığım önemli düşüncesindeyim. Öncelikle Kerim karakterine olan üzüntüm o kadar fazla ki. Ailesi ölen Kerim’i Murat yanında tutuyor. Dava peşinde koşanları mutluluk ile dinliyor. Okula gidenlere öyle bir gözle bakıyor ki. Murat’ın dava peşinde koşarken Kerim’i görmemesi üzmüştü. Onun da bir hayat yaşaması lazımdı. İlhan’ın, ablasının nişanlısıyla olan sahneyi İlhan’ın bakış açısıyla baktım ve uzun zamandır aslında böyle küçük şeyleri bile normalleştirdiğimi fark ettim. Murat’ın öldüğü zaman Asım’ın “ Neyi helâl edeceklerdi? Alacaklı olan Murat’tı.” sözü ve herkes gittiğinde Kerim’in Murat’ın mezarında gözyaşı dökmesi benim en etkilendiğim yerlerdi. Kerim belki içinden “ Yine tek başıma kaldım. Yine kimsem yok.” diyerek düşündü mü acaba dedim kendi kendime. Sonunda ne olacak İlhan ne yapacak derken arkadaşımın “ Bence İlhan, Murat gibi olacak. Yani kitap başa dönecek gibi o yüzden böyle bitti.” demesi ile kitabı kafamda tam olarak oturttum. İlk başlarda sıkılsam da içten içe keyif almışım. Kitabı bitirdikten sonra anladım.