İnsan,içinde birine yer ayırıp yüreğini onunla genişlettiği zaman yokluğu da kocaman bir boşluk oluşturuyordu...içinde daha önce sevdiği için çoğalttığı,o kişiye bağladığı enerjiyi,sonrasında nereye akıtacağını bilemez halde şaşkına dönüyordu.Başka bir kimseye ,başka bir amaca akıtamadığı,bağlayamadığı zamanlarda o enerji insanın içini daha çok acıtıyordu
Hissettiklerini yönetemiyordu.İçindeki enerjinin yüceliği karşısında şaşkına dönmüştü.Sanki elinde bir meşale vardı ve bu meşaleyi her yüreğe dokundurup orayı ateşlemeliydi.