İçimde bir bahar, güzden kalma yaprakların sarısıyla sarmış kuruyan kalbimi.
Dışımda bir sonbahar, kederden arta kalmış ruhuna sığınmış sanki yuvasız bir yazar.
Toplum, doğurgan, üreyen ve çocuklarını hakkıyla yetiştiren kadınlara kucak açardı hep. Asla kök salmayacak kuru dallı ağaçlara bakış açısı herkesin aynıydı : tepeden ve kırıcı.
Yılanın başı kesilince gök kubbeyi öyle çığlıklar sarmış ki yeryüzü zelzelelerle sarsılmış. Bu çığlıklar bir çocuğun ahıymış. Bu çığlıklar yer yüzünde zulüm görmüş her çocuğun ahıymış. Bir çocuğun ahı yeri göğe, göğü de yere katarmış.