Serap Sezer Çelik
@Serapsezercelik
Acı dediğin taş, insan dediğin su gibidir aslında. Taşın üstünden kayar gider, toprağa karışır. Taşa her vurduğunda acır canın. Ama toprakla buluştukca acın azalır. Topraktayken acıdan eser kalmaz. Su toprağı yaşatır, toprak suyla bereketlenir.
Reklam
Öyle ya, ağlamadan eksilmiyor, eskimiyordu acı. Ağlamak o taştan acının üzerine pat pat vurmasıydı insanın. O taştan acıya vurup, toprakta yeniden hayat bulmasıydı.
İnsan insanın hem düşmanı hemde şifası...
Başımıza gelen kötü şeylerin, bazı iyi şeylerin başlangıcı olabileceğini asla düşünmeyiz. Her zaman değil ama bazen öyledir oysa.
Duygusal olan kırılır, kırılan da kaybeder.
Reklam