İçimin en çok yandığı yıllarda kimseye belli etmeden yaşayıp bir günün daha sonuna gelmek için sabrederdim. “Bu gün de bitecek, bu gün de…”
Bitti o günler. Gençliğin de bitiyor, ömrün de bitiyor. İttirdikçe ittirdiğin o yıllar bir daha geri gelmiyor. Başkalarının komedisi bizim de trajedimizdi.
Emin olduğum bir şey varsa o da şu; bu hayattan ne istersen eninde sonunda elde ediyorsun. İyi ya da kötü. Neyi istediğimiz kaderimizi, nerde durduğumuz karakterimizi belli eder.
“İnsanoğlu böyle geçicidir. Kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile hızla silinip gider.”
Goethe/ Genç Werther’in Acıları
“Her zaman biraz yalnız olmak isterim, öyle ki kendi içimdeki sessizliği duyabileyim. Kimseye bağımlı olmadan sevebileyim, acıyı, sevgiyi, hayatı kendim hissedebileyim.”
Furuğ Ferruhzad