Kartal telefonu komidinin üstüne bırakıp ona döndü. Rüveyda kalkıp gidecekken sıkıca sarıldı.
KARTAL: Biraz böyle kalsak, olmaz mı?
Rüveyda ses etmedi. Kartal hiç bırakmayacakmış gibi sıkıca sarılmış, gözlerini yummuştu. Bir müddet sonra uykunun koynuna bıraktı kendini. Rüveyda ise kolları arasından sıyrılıp ona döndü. Yanında kıvrılıp yatarken yüzünü bucak bucak süzüp duruyor, gülümsüyordu. Derin bir huzur kaplamıştı içini. Onun yanında gözüne nasıl uyku girebilirdi? Bu anın tadını doya doya yaşamalıydı. Sanki her an onu kaybedecekmiş gibi dibinden ayrılmadığı Kartal şimdi mışıl mışıl uyuyordu. Hüzünlü bir şarkı mırıldandı beyninde. Gözlerinden bir kaç damla yaş akıverdi. Sessizce yatağından kalkıp odadan çıktı. Sendeleye sendeleye odasına yürüdü.