Uyanıyorum sabah. Gece boyu, dünü görmüşüm rüyalarımda. Dün söylediklerim, dün gördüklerim, dün duyduklarım, gün boyu beynimin farklı yerlerine gizlenmişler ve gece olunca hepsi birden çıkıp rüyalarımı istila ettiler. Halbuki ne güzel insanlar var; rüyaları yüzlerini aydınlatarak uyanan. Rüyalarında dünün pişmanlığını değil, yarının müjdesini gören. Elbet rüyalarda dünü değil, yarını görmek mümkün. Yeter ki kalp yerinde dursun. Nerde unuttum kalbimi acaba?