Bugüne kadar birkaç defa okumak için yeltendiğim ama her defasında yarıda bıraktığım bir efsane romanı bitirmek güzel oldu.Romandaki bütün karakterlerin; hayata tutunamayıp diğer insanlar tarafından yargılanmayı bile göze alıp yalnız kalmak istemeleri ve kalan hayatlarını yalnız geçirmek istemeleri ayrı bir güzeldi.
Yazarın romanda dediği gibi;"beni birgün unutacaksan birgün bırakıp gideceksen boşuna yorma derdi boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığıma alışkanlığımı kaybettirme... "
Elveda Selim IŞIK.Seni tanımak güzeldi, kendi çapımda
Beni birgün unutacaksan birgün bırakıp gideceksen boşuna yorma dedi boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna tedirgin etme beni bu sefer geride birşey bırakmadım tasımı tarağımı topladım geldim neyim var neyim yoksa ortaya döktüm beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim bir kere Çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim...
Sağlığında seni dinlemezdim belki. Sen gene de, alınıp hemen kaybolma.Yoksa bende kaybolacağım. Kayboluyorum. Yaşamak, ölmek gibi değil. Bazı zorlukları var bir kere. Daha çok tehlike karşısında insan.