İÇİMİZDEKİ OK TUTKUSU
Bir kuşun ok gibi ormanın içinden süzülüp uçtuğuna rast geldiniz mi hiç? Bazen
etrafımdaki problemlerden, psikolojik kavgalardan ve kalabalıklardan uzaklaşmak için
sığındığım doğada rast gelirim. Hiçbir ağaca ve hiçbir yaprağa çarpmadan hızla uçtuğunu
görürüm. Ve yoğun yeşil yaprakları ile uzun ince kahverengi ağaç gövdelerinin kimisinin
önünden kimisinin arkasından süzülür. Buna rağmen göz odağım hep ondadır.
Uçuşu boyunca gözüm ne bir ağaç ne de bir yaprak görür. Çünkü biz de bunun gibi çok
engellerin olduğu zamanları hiçbirine çarpmadan hızla geçmek isteriz. Hiçbir zorlukla
yüzleşmeden ilerlemek isteriz. Hiçbir insana dokunmadan, konuşmadan, paylaşmadan…
O kuş gibi kısacık zaman içerisinde bütün engellerimizi aşarak yükselmek isteriz. Ama
gözden kaçırdığımız bir nokta var bizim. Aslında o kuşun dönüp dolaşacağı yer içinden ok
gibi süzüldüğü ormanın ta kendisidir. Çünkü ormanın bütünü içinde dalları ve yapraklarıyla ağaçlar onun zorunlu yaşama alanıdır.
Serdar