Şerife Süer
@Serifesuerr
Yüzleşemediğimiz ve cesaret edemediğimiz her şey için kendimizi kitapların kucağına atıyoruz..
Ölmenin ya da yaşamanın bir insanın mutluluğunu ya da üzüntüsünü belirleyen kilit nokta olmadığını anlamaya başladım. Ölüler tamamlanmış bir halde ve yaşayanlarsa ellerini birleştirmiş, yelken açmak üzere geminin güvertesinde duruyor. Gemi iskeleden ayrılıyor “ölüm iyi bir şey.”
Uçsuz bucaksız denize sürüklenen dümensiz bir gemi gibi ta ki dehşete düşme noktasında dehşete düşene kadar
Hani bazı kulağınızın dibinde çok tanıdığınız bir ses isminizi çağırıverir. Olur değil mi? Pek enderdir.
Belki de kendi kafanızın içinden sizin sevdiğiniz, hatırladığınız bir ses, ses olmadan sizi çağırmıştır.
Olabilir.
