Serkan Çeçen
@Serkan2121
Tereddüt etmeden konuştum:
"Bu tuhaf sözlerinle beni gerçekten şaşırtıyorsun! Böyle saçmalık olur mu? Babam hep odasında ve sen oraya adım dahi atmıyorsun, bu zaten onu yok saydığın anlamına gelmiyor mu?
Hadi bunu geç, en azından görmezden geldiğin anlamına gelmiyor mu? Tamam, her gün bizimle yemek yiyor ama hızlı yiyor, masada uzun süre kalmıyor ki, özellikle son günlerde neredeyse yemiyor bile, sadece masada oturup kendini gösteriyor ve gidiyor.
Seni nasıl bu derece etkileyebilir ki? Hiçbir şey yapmak istemeyecek kadar sıkıldığını görüyorum, nedeni başkasında arıyorsun.
Ama bak, kimde arıyorsun? Ölmek üzere olan birisinde, ailenin en önemsiz kişisinde, kimsenin işine karışmayan bir yalnızda..."
"Herkes ölür, ölümden sonra hiçbir şey kalmaz." Babam hayattayken bana,"sen öldükten sonra ömür boyu yaptığın planları kim bilebilir ki?" demişti.
"Çünkü Tanrı harfle kendini açık etmez, Kepçekulak, Ve aslında hiçbir şeyle açık etmez.
Kendini göstermez. Hatta yok bile.""Ben inançlı bir insanım!" diyerek araya girdi Petrina tepesi atarak. "En azından bana saygı duy, seni tanrıtanımaz!" "Bir yanılgıydı.
Çünkü demin benimle bir böcek arasında, bir böcek ve bir akarsu arasında, bir akarsu ve üstünde yay çizen bir çığlık arasında hiçbir türden farkın olmadığını anladım.
Her şey bağımlılık ve zamansız, yaban bir salınmanın zorlamasıyla bomboş ve anlamsızca işliyor ve bizleri duyularımızın daimi başarısızlıkları değil, kendimizi sefaletin oyuklarından çırpınıp çıkarabileceğimize dair o aralıksız inançla sırf hayal gücümüz ayartıyor. Kaçış yok, Kepçekulak." "Bunu şimdi mi söylüyorsun? diyerek karşı çıktı Petrina. "Şimdi mi? Gördüğümüzü gördükten sonra!?" Irimiás canı sıkılmış halde yüzünü buruşturdu. "Işte tam da bu yüzden diyorum ki, asla kırıp içinden çıkamayacağız. Bu pek bir güzel yapılmış işte. Kendini zorlayıp ıkınmazsan ve gözlerine inanmazsan en iyisi. Bu bir tuzak, Petrina. Ve biz durmadan içine düşüyoruz. Tam kurtulduğumuzu sanrken yalnizca asma kilitleri pekiştiriyoruz. Pek güzel yapılmış bu." Petrina, bu kez artık gerçekten küplere binmişti. "Bi halt anladığım yok benim!
Bana gazel okuma, sıracalı tutasıca! Açık konuş!" Kendimizi asalım, Kepçekulak!" diye önerdi Irimiás üzgünce.
"Hiç değilse hemen biter. Gerçi aslında ne fark eder ki
Asmayalım kendimizi." "Dostum, senin de ne sağın belli ne solun! Bırakalım şunu, yoksa ağlamaya başlayacağım..." Bir süre konuşmadan yürüdüler ama mesele, Petrina'ya bir türlü huzur vermiyordu. "Senin sorunun ne, biliyor musun, üstadım? Vaftiz edilmemiş olman."
"Bak bu olabilir işte."
