Yok oldum
Gölgene düştüğüm ilk anda
Sende bir başka ben buldum
Adını anarken bile ağlayan bir rüzgardım
Sende var oldum
Ama sen yoklukla ördün geceleri
Gözlerin uçurum, sözlerin fırtına
Yaralı bir çiçektin
Seni sevdikçe kanadı ellerim
Yaralarını sardıkça yok ettin bizi
İyileş diye ömrümüzü verdik
Her dikiş, biraz daha unuttu bizi seninle
Aşk mıydı, yoksa bir unutma biçimi mi?
Sonu ayrılık oldu
Ne bir veda ne bir gözyaşı
Sadece sessizce düştü perde
Biz sustuk
Sen çoktan gitmiştin bile